21 Mayıs 2011 Cumartesi

İNSAF GÜNÜ

Azıcık insaf, azıcık vicdan....
Canım acıdı, adını bilmediğim bir çocuk için.
Canım acıdı, yüzünü gördüğüm saniye "Allahım çocuğun yüzünü gördüm, herkes görecek" dediğim için.
İşte o an her şey bitti, görüntü karardı, ben karardım, çarpıya bastım görüntü kapandı, ama içimde derin bir yara açıldı. 
Niye bu kadar öfke, niye bu kadar kin, niye bu kadar acımasızlık? Ne oldu bize? Nasıl bu hale geldik? Hepimiz suçluyuz, bu kadar nefret tek başına büyüyüp çığ haline gelmiş, nefreti bilerek bilmeyerek hepimiz bir çığa dönüştürdük. Dönüştürürken gözler kör oldu, vicdanlar dondu, kalpler durdu, insanlık öldü. Hiç bir şeyi bilmeyen, bir oyuncakla sevinen küçük bir çocuğa karşı hepimiz suçluyuz. Hepimiz diyorum çünkü o çocuk orada, o çocuk görüntülerde, o çocuk artık her yerde... Hani kalbimiz, hani gözlerimiz, hani insanlığımız... 
Görüntüler onun gölgesi oldu. Yattığında aklının, yaşarken kalbinin sızlayan yanının gölgesi... Okula giderken, bisiklete binerken, parkta oynarken, arkadaşlarıyla konuşurken, öğretmenin sorusuna yanıt verirken gölgesi...
Kim nereden istifa ettiriliyor ne olur yanıt verin... Bir adam bir partiden mi? Bir kadın kadınlıktan ve bir çocuk çocukluktan mı?
İşte bu yüzden bugün hepimiz içimize dönelim... Hepimiz kafamızı önümüze eğelim.... Hepimiz çocukluğumuza dönelim... Çocukluğumuzdaki derin izleri, keşkeleri düşünelim...Ve lütfen başka çocukların çocukluklarını bitirmeyelim ve lütfen çocukların yaşamasına izin verelim.... 

1 yorum:

Adsız dedi ki...

tek kelime ile harikulade yazabilecek başka bir kelime bulamadım tebrik ederim