28 Eylül 2011 Çarşamba

UTANÇ GÜNÜ !

33. Hafta...

Bebeğiniz gün geçtikçe büyümektedir...Artık anne karnında, duyabilir, görebilir, gözlerini açıp kapayabilir ve hissedebilir...

Göbeğin üzerine sevgiyle dokunan bir eli hissedebilir...

Bebeğim seni seviyorum diyen bir anneyi hissedebilir...

Heyecanlanan bir anneyi hissedebilir...

Keyiflenip, hafif şöyle bir dönebilir...

Hissederek, gözlerini açacağı günü, annenin kollarının altına gireceği günü bekler...

33. haftadan itibaren anne karnındaki bebekler hisseder...

Hayatı, sevgiyi, mutluluğu hisseder, hissedebilir...

Korkuyu, çığlığı, ölümü, acıyı, kanı hisseder! 

Adı yok...

Annesi yok...

Artık hayatı da yok...

Anne karnında son hissettikleri acı,korku, ölüm ve kan! 

Suçu, Batman'da bir annenin karnında büyümeye çalışmak..

Suçu, gözlerini dünyaya Batman'dan açmaya çalışmak..

Cezası, doğama-mak, ölü bir bedenden dışarı çıkarılmak, tek başına bir küvezde kurtarılmaya çalışılmak ve doğamadığı dünyada bu ağır mücadeleyi kaybetmek...

Adı bile olmayan sevgili bebek, 

Önce ben özür dilerim... Ben aynı toprakların farklı bir şehirinde doğabildim... Ama sen gözlerimizin önünde doğamadan,yaşayamadan öldün... Bu acı ölümden her insan gibi kendime de bir pay çıkarıyorum.

Şimdi sana neden dünyadaki binlerce bebek gibi anne karnında büyüyemediğini, neden kanı ve ölümü hissettiğini anlatmaya çalışsak hiçbir işe yaramayacak. 

Zaten bir ölü bir bebeğe ya da  yaşayan küçük bir çocuğu tüm bu acılar nasıl anlatılır ki?

Şöyle mi "Özür dileriz, kötü adamlar geldi ve anneni sen onun karnındayken vurdu ya da annen çatışmanın ortasında kaldı, annen öldü, ablan öldü, sen öldün"...

Bunun gibi bir sürü anlamsız cümle kurulabilir...

Aslında hiçbirine gerek yok...

Bu topraklarda doğan herkesi affet sevgili bebek...

Hepimizi affet!

Hiç yorum yok: